Барбат (форсча: بربت‎‎ — ўрдак сийна) — қадимда Ўрта Шарқ халқлари Ўрта Осиёга мансуб уд созига асос бўлган чолғулардан[1][2]. Афросиёбдан барбатга ўхшаш соз чалаётган созандаларнинг милоддан аввалги 2—1-асрлар — милодий 1- асрларга оид ҳайкалчалари топилган. Борбад Марвий исмли машҳур бастакор, хонанда ва созанда барбатнинг ўтмишдаги энг моҳир ижрочиси бўлган[3][4].

Барбат

Манбалар

  1. ↑ Акбаров 1987, с. 38.
  2. ↑ Акбаров 1997, с. 34.
  3. ↑ Ад.: Визго Т., Музикалниэ инструменти Средней Азии, М., 1980; Борбад, эпоха и традиции култури, Душанбе, 1989.
  4. ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Барбат“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси. (Б-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.

Адабиётлар

  • Акбаров, Илёс. Музика луғати. Тошкент: Ғафур Ғулом номидаги Адабиёт ва санъат нашриёти, 1987. 
  • Акбаров, Илёс. Мусиқа луғати. Тошкент: Ўқитувчи нашриёти, 1997 — 384-бет. ИСБН 5-645-02422-2. 

Ҳаволалар