Параллелизм (адабиёцҳуносликда) (қадимги юнонча: παραλληλισμος)— поэтик нутқ усулларидан ва тасвир воситаларидан бири ҳисобланади. П. бадиий матннинг ўзаро боғлиқ қисмларидан нутқ унсурларининг ўхшаш ёки айнан бир хилда жойлашувини тақозо этади. Унда, одатда,икки ҳодиса ёнма-ён (параллел) қўйиб тасвирланади. Бу, табиатдан олинган бирор образ билан инсон ҳаётидан олинган образнинг ўзаро ўхшашлигини кўрсатиш мисолида, шунингдек, бир-бирига ўхшаш икки образнинг ўзаро зид томонларини қиёслаш шаклида намоён бўлиши мумкин. Мавзуси ёки мантиг'ига кўра бир-бирини такрорламайдиган ёки тўлдирадиган икки ҳодиса ёнма-ён қо'йилган ҳоллар ҳам бо'лади. П. дастлаб халқ оғзаки ижодида кенг тарқалиб, со'нг бадиий адабиётда о'злаштирилган. Форсий ва туркий адабиёцҳуносликда П. мутобиқа дейилган. О'збек мумтоз насрида мутобиқанинг етук намуналари ко'п. [1]

Яна қаранг

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил