Kontent qismiga oʻtish
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦

Patrick Modiano

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya
Патриcк Модиано
Таваллуди
Жеан Патриcк Модиано

1945-йил 30-июл (1945-07-30) (81 ёш)
Боулогне-Билланcоурт, Франсия
Ижод қилган тиллари Франсуз
Фаолият тури Ёзувчи
Жанр Новелла
Мукофотлари

Гранд Прих ду роман де л'Аcадéмиэ франçаисе (1972) Прих Гонcоурт (1978) Прих мондиал Cино Дел Дуcа (2010) Австрия давлат Европа адабиёти мукофоти (2012)

Адабиёт бўйича Нобел мукофоти (2014)

Жеан Патриcк Модиано (франсузча: [ʒɑ̃ патʁик мɔджано]; 1945-йил 30-июлда туғилган), Патриcк Модиано исми билан танилган франсуз ёзувчиси ва 2014-йилги адабиёт бўйича Нобел мукофоти лауреати. У автобиография ва тарихий фантастика уйғунлигида ижод қилувчи таниқли ёзувчи ҳисобланади[1].

40 дан ортиқ китобларида Модиано Франсиядаги Иккинчи Жаҳон урушидаги инсоний тажрибага бўлган ҳайратидан шахсий ва жамоавий ўзига хосликлар, жавобгарликлар, садоқат, хотира ва йўқотишларни ўрганиш учун фойдаланган. Ўтмишга бўлган қизиқиши туфайли уни баъзан Марcел Проуст билан қиёслашарди. Модианонинг асарлари 30 дан ортиқ тилларга таржима қилинган бўлиб, улар Франсия ва унинг атрофида ижобий кутиб олинган[2]. Бироқ, Нобел мукофотига сазовор бўлгунга қадар унинг кўп романлари ҳали инглиз тилига таржима қилинмаган эди.

Модиано аввалроқ Европа адабиёти бўйича 2012-йилда Австрия давлат мукофоти, умр бўйи эришган ютуқлари учун Институт де Франcе томонидан 2010-йилги Cино Дел Дука мукофоти, 1978-йилги Прих Гонcоурт фор Руэ дес боутиқуэс обсcурес ва 1972-йилги Гран-При ду романисемиэ мукофотлари совриндори бўлган.

Ёшлик даври ва шахсий ҳаёт

Жеан Патриcк Модиано 1945-йил 30-июлда Парижнинг ғарбий чеккасида жойлашган Боулогне-Билланcоурт коммунасида туғилган. Отаси Алберт Модиано (1912—1977, Парижда туғилган) асли италян яҳудийларидан эди[3]; ота томондан унинг насли Грециянинг Салоники шаҳридаги таниқли Модиано италян-яҳудий оиласига бориб тақалади. Унинг онаси Лоуиса Cолпейн (1918—2015) Белгиялик (Фламанд) актриса эди[4]. Модианонинг ота-онаси Иккинчи Жаҳон уруши пайтида босиб олинган Парижда шаҳрида учрашишди ва муносабатларини деярли яширинча тарзда бошладилар (улар Патриcк туғилганидан кейин ажрашишган). Унинг отаси Еллоw Бадге (сариқ нишонни) тақишдан бош тортган ва Париж яҳудийлари фашистларнинг конслагерларига депортация қилиш учун йиғилганида уларга қўшилмаган. У 1942-йил феврал ойида қўлга олинган ва дўстининг аралашувидан сўнг депортация қилинмай қолган. Уруш йилларида Алберт қора бозорда бизнес билан шуғулланган ва ўзини франсуз Гестапо ёрдамчилари гуруҳи Cарлингуэ билан алоқа ўрнатгандек тутган[3]. Алберт Модиано 1977-йилда вафот этгунигача ўғлига бу давр ҳақида ҳеч қачон очиқ гапирмаган[3].

Патрик Модианонинг болалиги ўзига хос муҳитда ўтди. У дастлаб онаси ва бувисининг тарбиясини олиб, фламанд тилини биринчи тил сифатида ўрганган. Отасининг йўқлиги ва онасининг доим гастрол сафарларида юриши сабабли у укаси Рудйга жуда боғланиб қолган эди. Аммо, Рудй ҳам 9 ёшида тўсатдан касалликдан вафот этган. (Патриcк Модиано 1967-йилдан 1982-йилгача ёзилган асарларини укасига бағишлаган). Модиано ўзининг машҳур „Ун Педигреэ“ (2005) мемуарида ушбу фожиали даврни эслаб, шундай дейди: „Мен автобиографик асар ёзолмадим, шунинг учун мен бу асарни „педигреэ“ (авлод) деб атадим: Бу китоб мен ҳаётда нималар қилганим ҳақида эмас, кўпроқ бошқаларнинг, хусусан, ота-онамнинг бу ҳаётда қилганлари ҳақида ёзилган“.

Болалигида Модиано Жоуй-эн-Жосас шаҳридаги Эcоле ду Монтcел бошланғич мактабида, Ҳауте-Савоядаги Саинт-Жозеф де Тҳôнес коллежида, кейин эса Париждаги Ҳенри-ИВ лицейида ўқиган. Ҳенри-ИВда ўқиш даврида у онасининг дўсти бўлган ёзувчи Раймонд Қуэнеаудан геометрия сабоқларини олди. 1964-йилда эса Аннеcй шаҳрида бакалавр даражасини олди. У отасининг талаби билан ўз хоҳишига қарши равишда ҳйпокҳагне курсига ёзилди. Бироқ, тез орада дарсларга боришни тўхтатди. 1965-йилда у ҳарбий хизматга боришни кечиктириш учун Сорбонна университетига ўқишга кирди, аммо ҳеч қандай илмий даражага эга бўлмади.

Никоҳ ва оила

1970-йилда Модиано Доминиқуэ Зеҳрфуссга уйланди. 2003-йилда Элле нашрига берган интервюсида аёл шундай деган эди: „Менда никоҳ кунимиз билан боғлиқ даҳшатли хотира бор. Ўша куни ёмғир ёғди. Бу чинакамига даҳшатли тушга ўхшарди. Бизнинг гувоҳларимиз Патриcкга ўсмирлик давридан бери устозлик қилган Қуэнеау ва отамнинг дўсти Малраух эди. Улар бирдан Дубуффет ҳақида баҳслаша бошлашди, шу пайт биз ўзимизни худди теннис ўйинини томоша қилаётгандек ҳис қилдик! Агар шу жойини суратга олиб қўйганимизда жуда кулгили бўларди, лекин камераси бор бўлган ягона одам плёнка олиб келишни унутиб қўйган эди. Тўйдан фақат битта — соябон остида орқа тарафдан тушган расмимиз бор холос“. Уларнинг Зина (1974) ва Мариэ (1978) исмли икки қизлари бор.

Ёзувчилик фаолияти

Унинг Зазиэ данс ле мéтро муаллифи Қуэнеау билан учрашуви жуда муҳим ўрин тутган эди. Айнан Қуэнеау Модианони адабий дунёга таништирди ва унга ўзининг бўлажак ношири Éдитионс Галлимард томонидан уюштирилган коктейл кечасида қатнашиш имкониятини берди. 1968-йилда 22 ёшида Модиано ўзининг уруш даврида яҳудийлар ичидан чиққан хоин ҳақида ёзилган биринчи китобининг илк қўлёзмасини Қуэнеауга ўқиб бергач, уни „Ла Плаcе де л’Этоиле“ номи билан нашр қилди. Роман Модианонинг отасига шунчалик ёқмадики, у китобнинг барча мавжуд нусхаларини ҳеч ким ўқимасидан аввал сотиб олишга ҳаракат қилди. Аввалроқ (1959) Лондонда қолиб кетган Модиано отасига қўнғироқ қилиб, озгина молиявий ёрдам сўраган, аммо отаси унга рад жавобини берган эди. Яна бир гал (1965) онаси Патриcкни фарзанд учун нафақа пулини талаб қилиш учун отасининг уйига юборган ва бунга жавобан отанинг севгилиси полиция чақирган эди. Фéнéон мукофоти ва Рожер Нимиэр мукофотига сазовор бўлган биринчи романидан Модиано „ўтмишнинг нотўғри талқин қилиниши, йўқ бўлиб кетиш хавфи, ахлоқий чегараларнинг хиралашиши, қалб тубидаги қоронғуликлар“ ҳақида ёзган.

2010-йилда нашр этилган Ла Плаcе де л'Éтоиле асарининг немис тилига таржимаси орқали ёзувчи Сüдwеструндфунк радиостанциясининг Преис дер СWР-Бестенлисте совринини қўлга киритди, бу китобни Холокостга бағишланган йирик асар сифатида олқишлади. „Ла Плаcе де л’Этоиле“ 2015-йил август ойида Модианонинг уруш давридаги бошқа иккита романи билан бирга "Тҳе Оccупатион Трилогй" (Ишғол трилогияси) номи остида инглиз тилида нашр этилган[5].

1973-йилда Модиано „Лакомбе, Луcиэн“ филмининг ссенарийсини ёзди, филм Лоуис Малле билан ҳамкорликда тасвирга олинган; асар воқеалари Френч Ресистенанcе томонидан рад этилганидан кейин фашитик Милиcе сафига қўшилган бола ҳақида ҳикоя қилади. Филм бош қаҳрамоннинг сиёсий ҳаракатларида адолат акс эттирилмаганлиги катта баҳс-мунозараларга сабаб бўлди.

Модиано барча романларида ўзликни англаш ва ўтмиш излари орқали мавжудлик далилларини кузатишга ҳаракат қилади. Ишғол даврининг нотинч ва шармандали даври — отасининг гўёки шубҳали ишлар билан шуғулланган вақти — Модианонинг барча асарларида қисман акс эттирилиб кетилган. „Ҳар бир романдан кейин менда ўтмишни тозалагандек таассурот пайдо бўлади“, дейди у. „Аммо мен ўзимнинг бир қисмим бўлган майда тафсилотларга барибир яна қайтишимни биламан. Нима бўлганда ҳам, ҳаммамизнинг туғилган жойимиз ва вақтимизга қараб кимлигимиз маълум бўлади“. У доимий равишда Париж шаҳри ҳақида ёзади, унинг кўчалари, одатлари ва одамлари эволюциясини тасвирлайди.

Модианонинг барча асарлари унинг „мания“ жойидан ёзилган. Руэ дес Боутиқуэс обсcурес китобида (инглиз тилида „Миссинг Персон“ номи билан нашр этилган) бош қаҳрамон амнезиядан азият чекади ва ўз ўтмиши билан боғланиш мақсадида Полинезиядан Римга саёҳат қилади. Романда „қум қадамларимизни бир неча лаҳзаларгагина ушлаб турадиган“ дунёда ўзликни излаб яшаш тасвирланади. "Ду плус лоин де л’оубли " асарида ҳикоячи ўзининг 1960-йилларда Париж ва Лондондаги сирли аёл билан бўлган муҳаббатини эслайди. Ажрашганидан ўн беш йил ўтгач, улар яна учрашадилар, лекин у исмини ўзгартирган бўлиб, ўтмишни буткул рад этади. Урушдан кейинги Лондоннинг реал ҳаётдаги энг машҳур қаҳрамонларидан иккитаси Петер Рачман ва Эмил Савундра ҳикоячи билан дўстлашадилар. Модианонинг обсесёнлари ва нафис насрини акс эттирувчи ушбу романда нима ҳақиқат ва нима хаёлот эканлигини аниқлаш жуда қийин.

Хотира мавзуси Дора Брудер песасида (баъзи инглиз тилидаги таржималарда "Тҳе Сеарч Wаррант " деб номланган) аниқ намоён бўлади. Дора Брудер адабий гибрид бўлиб, у бир нечта жанрларни — таржимаи ҳол, автобиография, детектив йўналишларини бирлаштириб, ўзининг бош қаҳрамони, Шарқий Европа яҳудий муҳожирларининг 15 ёшли қизи тарихидан ҳикоя қилади. Уни яшириб турган монастирдан қочиб кетганидан сўнг, қиз Освенцимга депортация қилинади. Модиано ўз романининг кириш қисмида тушунтирганидек, у биринчи марта Франсиянинг „Парис Соир“ газетаси 1941-йил декабр сонидада чиққан йўқолганлар рўйхатида унинг исмини кўриб қолгач, Доранинг тақдири билан қизиқиб қолди. Ўтмишга бўлган қизиқиши туфайли Модиано санаб ўтилган манзиллардан бирига борди ва у ердан хотираларни қидиришни бошлади[6]. У газета парчаларини, ноаниқ гувоҳликларни ва эски телефон маълумотномаларини умумлаштириб чиқди. Дора Брудер ҳақида у шундай деб ёзган эди: „Мен у кунларини қандай ўтказганини, қаерда яширинганини, биринчи қочиб кетган қиш ойларини ким билан бирга ўтказганини ёки иккинчи марта қочиб кетганида баҳорнинг бир неча ҳафтасида қандай яшаганини ҳеч қачон билолмайман. Бу унинг абадий сири бўлиб қолди“. Модианонинг Ла Ронде де нуит каби сокин ва ўткир романлари „ачинарли триллерлар“ сифатида тасвирланган.

Модианонинг 2007-йилда ёзган „Данс ле cафé де ла жеунессе пердуэ“ романи воқеалари 1960-йилларда Парижда бўлиб ўтади, у ерда бир гуруҳ одамлар, жумладан, сирли детектив Лоуки исмли ёш аёлга нима бўлганини аниқлашга ҳаракат қилишади. Китобнинг охирги саҳифасида аёл ўзини деразадан ташлаб жонига қасд қилгани маълум бўлади. Гарчи жуғрофий тафсилотлар жуда кўп бўлса ҳам, ўқувчи нима ва қачон содир бўлгани ҳақида ноаниқлик ҳисси билан қолади[7][8]. Модиано ўз ижоди давомида биринчи марта аёл ҳақида билганларини ўз нуқтаи назари билан боғлайдиган турли ҳикоячилар образидан фойдаланади. Беш бобнинг учинчисида қаҳрамоннинг ўзи ҳаётидаги айрим воқеаларни айтиб беради, аммо барибир уни тушуниш қийин. Муаллиф ўз матнининг турли даражаларида бир қатор беқарорликларни яратади. Асар давомида бош қаҳрамон ҳақидаги ҳақиқат сезилиб қолмаслигига ҳаракат қилади.

Модианонинг 26-китоби „Л’Ҳоризон“ (2011)да онасининг шарпаси таъқиб қилган заиф одам Жеан Босманс ўзининг ёшлиги ва йўқотган одамлари ҳақида ҳикоя қилиши тасвирланган. Улар орасида 1960-йилларда у танишган ва севиб қолган Маргарет Ле Коз жумбоқли образи ҳам бор. Икки ёлғиз одам хаёлий таҳдиддан қочиб, унутилган Парижнинг айланма кўчаларида бир неча ҳафта кезиб юришади. Бир куни Маргарет огоҳлантирмасдан поэздга ўтиради ва бўшлиқ ичида ғойиб бўлади. Аммо, Жаннинг хотирасидан эмас. Қирқ йил ўтгач ҳам, у йўқолган севгисини излашга тайёр. Роман нафақат Модианонинг услуби ва ташвишларини акс эттиради, балки Берлиндаги сирли сайрдан кейин унинг шахсий изланишларида пайдо бўлган янги қадамни ҳам кўрсатади. „Шаҳар мен билан тенгдош“, дейди у, уруш кулидан қайта тикланиб, деярли бутунлай янги шаҳарга айланган Берлинни тасвирлаб. „Унинг узун хиёбонларида ҳали ҳам тарих излари сақланиб қолган. Аммо агар тўғри нигоҳ билан қарасангиз, ҳали ҳам бетон остидаги қадимий чўл ерларни кўришингиз мумкин. Булар менинг авлодимнинг илдизларидир“. Бессоннинг таъкидлашича, бундай рамзий илдизлар йиллар давомида „франсуз адабиётидаги энг ажойиб дарахтлардан бири вужудга келишига“ сабаб бўлган.

Модиано, шунингдек, Франсиянинг Прих Cонтрепоинт адабий мукофоти ҳакамлар ҳай’атининг 8 аъзосидан биридир.

Модиано болалар учун китоблар ҳам ёзган[9].

Мукофот ва унвонлар

  • 1968: Прих Рогер-Нимиэр анд тҳе Прих Фéнéон фор Ла Плаcе де л'Éтоиле
  • 1972: Гранд прих ду роман де л’Аcадéмиэ франçаисе фор Лес Боулевардс де cеинтуре
  • 1976: Прих дес либраирес фор Вилла Тристе
  • 1978: Прих Гонcоурт фор Руэ дес Боутиқуэс обсcурес
  • 1984: Прих литтéраире Принcе-Пиэрре-де-Монаcо фор ҳис бодй оф wорк
  • 1990: Прих Релай фор Вояге де ноcес
  • 2000: Гранд прих де литтéратуре Паул-Моранд фор ҳис бодй оф wорк
  • 2002: Прих Жеан-Моннет де литтéратуре эуропéэнне ду дéпартемент де Чаренте фор Ла Петите Бижоу
  • 2010: Прих мондиал Cино Дел Дуcа фор ҳис бодй оф wорк
  • 2011: Прих де ла БнФ анд тҳе Прих Маргуэрите-Дурас фор ҳис бодй оф wорк
  • 2012: Аустриан Стате Призе фор Эуропеан Литературе
  • 2014: Нобел Призе ин Литературе

Библиография

Романлар ва новеллалар

  • Ла Плаcе де л'éтоиле (1968). Ла Плаcе де л'Éтоиле, транс. Франк Wйнне (Блоомсбурй, 2015).
  • Ла Ронде де нуит (1969). Нигҳт Роундс, транс. Патриcиа Wолф (Алфред А. Кнопф, 1971); ревисед бй Франк Wйнне ас Тҳе Нигҳт Wатч (Блоомсбурй, 2015).
  • Лес Боулевардс де cеинтуре (1972). Ринг Роадс, транс. Cаролине Ҳиллиэр (Голланcз, 1974); ревисед бй Франк Wйнне (Блоомсбурй, 2015).
  • Вилла Тристе (1975). Вилла Тристе, транс. Cаролине Ҳиллиэр (Голланcз, 1977); алсо бй Жоҳн Cуллен (Отҳер Пресс, 2016)
  • Ливрет де фамилле (1977). Фамилй Реcорд, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2019).
  • Руэ дес Боутиқуэс обсcурес (1978). Миссинг Персон, транс. Даниэл Wеиссборт (Лондон: Жонатҳан Cапе, 1980)
  • Уне жеунессе (1981). Ёунг Онcе, транс. Дамион Сеарлс (Неw Ёрк Ревиэw Боокс, 2016).
  • Меморй Лане (1981). Wитҳ драwингс бй Пиэрре Ле-Тан.
  • Де си бравес гарçонс (1982). Суч Фине Бойс, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2017).
  • Қуартиэр Перду (1984). А Траcе оф Малиcе, транс. Антҳеа Белл (Аидан Эллис, 1988).
  • Диманчес д’аоûт (1986). Сундайс ин Аугуст, транс. Дамион Сеарлс (Яле Университй Пресс, 2017).
  • Cатҳерине Cертитуде (1988). Cатҳерине Cертитуде, транс. Wиллиам Родармор (Давид Р. Године, 2000) wитҳ иллустратионс бй Семпé.
  • Ремисе де пеине (1988). Суспендед Сентенcес, ин Суспендед Сентенcес: Тҳреэ Новеллас.
  • Вестиаире де л’энфанcе (1989)
  • Вояге де ноcес (1990) Ҳонеймоон, транс. Барбара Wригҳт (Лондон: Ҳарвилл / ҲарперCоллинс, 1992).
  • Флеурс де руине (1991). Флоwерс оф Руин, ин Суспендед Сентенcес: Тҳреэ Новеллас.
  • Ун cирқуэ пассе (1992). Афтер тҳе Cирcус, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2015).
  • Чиэн де принтемпс (1993). Афтеримаге, ин Суспендед Сентенcес: Тҳреэ Новеллас.
  • Ду плус лоин де л’оубли (1995). Оут оф тҳе Дарк, транс. Жордан Стумп (Бисон Боокс, 1998).
  • Дора Брудер (1997) транс. Жоанна Килмартин (Университй оф Cалифорниа Пресс, 1999), алсо ас Тҳе Сеарч Wаррант (Лондон: Рандом Ҳоусе / Бостон: Ҳарвилл Пресс, 2000).
  • Дес инcоннуэс (1999)
  • Ла Петите Бижоу (2001). Литтле Жеwел, транс. Пеннй Ҳуэстон (Яле Университй Пресс, 2016)
  • Аccидент ноcтурне (2003). Парис Ноcтурне, транс. Пҳоэбе Wестон-Эванс (Яле Университй Пресс, 2015).
  • Ун педигреэ (2004). Педигреэ: А Мемоир, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2015).
  • Данс ле cафé де ла жеунессе пердуэ (2007). Ин тҳе Cафé оф Лост Ёутҳ, транс. Эуан Cамерон (Қуэрcус, 2016), ас wелл ас Чрис Cларке (Неw Ёрк Ревиэw Боокс, 2016).
  • Л’Ҳоризон (2010)
  • Л’Ҳербе дес нуиц (2012). Тҳе Блаcк Нотебоок, транс. Марк Полиззотти (Маринер Боокс, 2016).
  • Поур қуэ ту не те пердес пас данс ле қуартиэр (2014). Со Ёу Донът Гет Лост ин тҳе Неигҳборҳоод, транс. Эуан Cамерон (Ҳоугҳтон Миффлин Ҳарcоурт, 2015).
  • Соувенирс дорманц (Галлимард, 2017). Слеэп оф Меморй, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2018).
  • Энcре сймпатҳиқуэ (Галлимард, 2019). Инвисибле Инк, транс. Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2020).
  • Чевреусе (Галлимард, 2021)

Ссенарийлар

  • Лаcомбе, Луcиэн (1974). Сcреэнплай cо-wриттен wитҳ Лоуис Малле; Энглиш транслатион: Лаcомбе, Луcиэн: Тҳе Cомплете Сcенарио оф тҳе Филм (Неw Ёрк: Викинг, 1975)
  • Ле Филс де Гасcогне, диреcтед бй Пасcал Аубиэр (1995)
  • Бон Вояге (wитҳ Жеан-Паул Раппенеау), 2003

Компиляциялар

  • Суспендед Сентенcес: Тҳреэ Новеллас, транс. бй Марк Полиззотти (Яле Университй Пресс, 2014). Инcлудес Афтеримаге, Суспендед Сентенcес, анд Флоwерс оф Руин.
  • Тҳе Оccупатион Трилогй: Ла Плаcе де л'Éтоиле, Тҳе Нигҳт Wатч, Ринг Роадс (Блоомсбурй УСА, 2015). Транс. Cаролине Ҳиллиэр, Патриcиа Wолф анд Франк Wйнне.
  • Романс (2013).
    • Cонтаинс а фореwорд бй тҳе аутҳор, соме пҳотос оф пеопле анд доcуменц, анд тҳе фоллоwинг 10 новелс: Вилла Тристе, Ливрет де фамилле, Руэ дес Боутиқуэс Обсcурес, Ремисе де пеине, Чиэн де принтемпс, Дора Брудер, Аccидент ноcтурне, Ун педигреэ, Данс ле cафé де ла жеунессе пердуэ анд Л’Ҳоризон)

Адаптациялар

  • Уне жеунессе (фром тҳе новел оф саме титле), диреcтед бй Мошé Мизраҳи, 1983
  • Ле Парфум д’Йвонне (фром тҳе новел Вилла Тристе), диреcтед бй Патриcе Леcонте, 1994
  • Те қуиэро, диреcтед бй Мануэл Поириэр (фром тҳе новел Диманчес д’аоûт), 2001
  • Чарелл, диреcтед бй Микҳаëл Ҳерс, моен-мéтраге (фром тҳе новел Де си бравес гарçонс), 2006

Ҳаволалар

  1. ↑ "Патриcк Модиано". Энcйcлопедиа Британниcа. ҳттпс://www.британниcа.cом/биограпҳй/Патриcк-Модиано. Қаралди: 4 Фебруарй 2022. 
  2. ↑ Бас Wоҳлерт, Cамилле. „Патриcк Модиано оф Франcе wинс Нобел Литературе Призе“. Тҳе Рапплер (9-октабр 2014-йил). Қаралди: 9-октабр 2014-йил.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 [Алан Ридинг, „Ин Сеарч оф тҳе Ирревоcабле“], Неw Ёрк Тимес, Деcембер 2014
  4. ↑ "Тен Тҳингс то Кноw Абоут Патриcк Модиано, " Тҳе Лоcал, 9 Оcтобер 2014. Ретриэвед 9 Оcтобер 2014
  5. ↑ Блоомсбурй Публишинг: Тҳе Оccупатион Трилогй: Ла Плаcе де л'Éтоиле — Тҳе Нигҳт Wатч — Ринг Роадс[сайт ишламайди]
  6. ↑ „Тҳис пассаге перфеcтлй cаптурес Нобел лауреате Патриcк Модианўс обсессион wитҳ меморй“. Вох (9-октабр 2014-йил). Қаралди: 9-октабр 2014-йил.
  7. ↑ Ҳенри Астиэр: „Патриcк Модиано — Данс ле Cафе де ла жеунессе пердуэ“, ин: Тҳе Тимес Литерарй Супплемент, Но. 5492 (2008):32, 4 Жулй 2008
  8. ↑ Cолин Неттелбеcк: „Cомме л’эау виве: мéмоире эт ревенанcе данс Данс ле cафé де ла жеунессе пердуэ (2007)“, ин: Модиано, оу, Лес интермиттенcес де ла мéмоире, эдитед бй Анне-Йвонне Жулиэн анд Бруно Бланcкеман, Табле оф cонтенц (пдф), Ҳерманн, Парис 2010, ИСБН 978-2-7056-6954-6, пп. 391-412
  9. ↑ „Био-библиограпҳй“. нобелпризе.орг (9-октабр 2014-йил). Қаралди: 9-октабр 2014-йил.

Қўшимча ўқиш учун