Сарвар Олимжонович Азимов (1923-йил 20-май, Жиззах – 1994-йил, Тошкент) — таниқли совет ва ўзбек ёзувчиси, шунингдек давлат арбоби ва дипломат. Истедодли шоир Ҳамид Олимжоннинг кенжа укаси. Россиялик дипломат Анвар Азимовнинг отаси[1].

Сарвар Оимжонович Азимов
 Ўзбекистон ССР Ташқи ишлар вазири
 
Мансаб даври
1988-йил – 1991-йил сентябр
Ўтмишдоши Собитхон Қурбонов
Вориси Шаҳло Маҳмудова
Мансаб даври
1959-йил – 1969-йил
Ўтмишдоши Ғани Султонов
Вориси Минавар Турсунов
 СССРнинг Покистондаги фавқулодда ва мухтор элчиси
 
Мансаб даври
1974-йил 5-декабр – 1980-йил 11-июл
Ўтмишдоши Алексей Родионов
Вориси Виталий Смирнов
 СССРнинг Ливандаги фавқулодда ва мухтор элчиси
 
Мансаб даври
1969-йил 20-май – 1974-йил 17-октябр
Ўтмишдоши Пётр Дедушкин
Вориси Александр Солдатов
 Ўзбекистон ССР Маданият вазири
 
Мансаб даври
1957-йил – 1959-йил
Шахсий маълумотлари
Таваллуди 20-май 1923-йил
Жиззах, Самарқанд вилояти (Россия империяси), Туркистон генерал-губернаторлиги
Вафоти 23-феврал 1994-йил(1994-02-23)
(70 ёшда)
Тошкент шаҳри, Oʻzbekiston bayrogʻi Ўзбекистон
Фуқаролиги Ўзбекистон ССР
Oʻzbekiston bayrogʻi Ўзбекистон
Сиёсий партияси Совет Иттифоқи Коммунистик партияси (1953–1991-йиллар)
Таълим Ўрта Осиё давлат университети
Касби филолог, давлат арбоби, дипломат
Илмий унвони филология фанлари доктори
Мукофотлари
Унвони Фавқулодда ва мухтор элчи
Ўзбекистон ССР халқ ёзувчиси

Ўзбекистонда хизмат кўрсатган фан арбоби (1973). Ўзбекистон халқ ёзувчиси (1983). Филология фанлари доктори (1968). Ўрта Осиё давлат университетини тугатган (1946). Ўзбекистон ССР Фанлар академияси Тил ва адабиёт институтида илмий ходим, сектор мудири, директор ўринбосари (1948–1955). ЎзКП МК фан ва маданият бўлими мудири (1955–1956). Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси бошқаруви биринчи котиби (1957-1958, 1980-1985), Ўзбекистон ССР маданият вазири (1958–1959), Ўзбекистон ССР Министрлар Совети раиси ўринбосари ва Ўзбекистон ССР Ташқи ишлар вазири (1959-1969, 1988-1991). Собиқ СССРнинг Ливандаги (1969–1974), Покистондаги (1974–1980) фавқулодда ва мухтор элчиси. Сарвар Азимов песалар („Қонли сароб“, 1964; „Юлдузлар жамоли“, 1966; „Замон драмаси„“, 1968), қиссалар („Камалак“, 1964; „Икки дил – икки олам“, 1967), ҳикоялар, киноссенарийлар муаллифи. У адабий жараён масалаларига бағишланган адабий-танқидий ва публисистик мақолалар ёзди. Ҳамид Олимжон ижодини тадқиқ этди.Ас: Сайланма, 2 жилдли, Т., 1988[2].

1946-йилда Ўрта Осиё давлат университетининг Филология факултетини тамомлаган, Филология фанлари доктори. 1953-йилдан Коммунистик партия аъзоси. Фавқулодда ва мухтор элчи дипломатик мартабасига эга. 1973-йилда Ўзбекистон ССРда хизмат кўрсатган фан арбоби, 1983-йилда эса Ўзбекистон халқ ёзувчиси[3].

Манбалар

  1. ↑ биография
  2. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил
  3. ↑ литература

Ҳаволалар